زخم غربت

عید فطر.. عید پایان یافتن رمضان نیست.. عید بر آمدن انسانی نو از خاکسترهای خویشتن خویش است.. چونان ققنوس که از خاکستر خویش دوباره متولد می شود. رمضان کوره ایی است که هستی انسان را می سوزاند و آدمی نوبا جانی تازه از آن سر بر می آورد. فطر شادی و دست افشانی بر رفتن رمضان نیست، بر آمدن روز نو، روزی نو و انسانی نو است. بناست که رمضان با سحرهاوافطارهایش.. با شبهای قدر و مناجاتهایش از ما آدمی دیگر بسازد. اگر درعید فطر درنیابیم که از نو متولد شده ایم.. اگر تازگی را در روح خود احساس نکنیم.. عید فطر عید ما

جاده ی قلب مرا رهگذری نیست که نیست

جز غبار غم و اندوه در آن همسفری نیست

آن چنان خیمه زده بر دل من سایه ی درد

که در او از مه شادی اثری نیست که نیست

شاید این قسمت من بود که بی کس باشم

که به جز سایه مرا با خبری نیست که نیست

این دل خسته زمانی پر پروازی داشت

حال از جور زمان بال و پری نیست که نیست

بس که تنهایم و یار دگر نیست مرا

بعد مرگ دل من چشم تری نیست که نیست

شب تاریک ، شده حاکم چشم و دل من

با من شب زده حتی سحری نیست که نیست

کامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان

که به شیرینی مرگم شکری نیست که نیست